ആയുര്‍വേദം

തികച്ചും ഭാരതീയമായ ആയുരാരോഗ്യ സംരക്ഷണ രീതിയാണ് ആയുര്‍വേദം. ആയുസിനെ കുറിച്ചുള്ള വേദം എന്നാണ് പദത്തിനര്‍ത്ഥം. ആയുര്‍വേദം എന്നപദം ആദ്യം കാണുന്നത് സംഹിതകളിലാണ്. സംഹിതകള് എന്നാല് മാരീച കശ്യപന്, അത്രേയപുനര്‍വസു, ധന്വന്തരി എന്നീ ആചാര്യന്മാരുടെ വചനങ്ങള് ക്രോഡികരിച്ച് അവരുടെ ശിഷ്യന്മാര് രചിച്ച ഗ്രന്ഥങ്ങള് ആണ്.

ആയുര്‍വിന്ദതേ(ലഭതേ) വിദ്യതേ(വേത്തി) വാഇതി ആയുര്‍വേദ

എന്നാണ് ആയുര്‍വേദം എന്ന പദത്തിന്റെ നിഷ്പത്തി.

ആയുസ്സിന്റെ പരിപാലനത്തെകുറിച്ച് അറിവും, അതു ലഭിക്കാനുള്ള ഉപായവും വളരെ ലളിതമായ രീതിയില് വിവരിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു സമ്പൂര്‍ണ്ണ ജീവശാസ്ത്രമാണ് ആയുര്‍വേദം. ആയുര്‍വേദത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ത്രിദോഷ സിദ്ധാന്തമാണ്. വാതപിത്തകഫങ്ങള് ആണ് ത്രിദോഷങ്ങള്. അവയുടെ അസന്തുലിതാവസ്ഥയാണ് രോഗകാരണം എന്നത്രെ ആയുര്‍വേദ സിദ്ധാന്തം. ദോഷങ്ങളുടെ സമാവസ്ഥയാണ് ആരോഗ്യം.

ത്രിദോഷങ്ങള്‍

ആയുര്‍വ്വേദത്തില്‍ രോഗ നിര്‍ണ്ണയത്തിനും ചികിത്സാക്രമത്തിനും ആധാരം ത്രിദോഷങ്ങളാണ്‌. വാതം, പിത്തം കഫം എന്നിവയാണ്‌ ത്രിദോഷങ്ങള്‍.

ഉല്‍പ്പത്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഐതിഹ്യങ്ങള്‍

ആയുര്‍വേദോല്‍പത്തിയെക്കുറിച്ച്‌ പല ഐതീഹ്യങ്ങളുമുണ്ട്‌. അഷ്ടാംഗ ഹൃദയ പ്രകാരം അനാദിയായ ആയുര് വേദത്തെ ബ്രഹ്മാവ്‌ സ്മരിച്ചു. അത് പിന്നീട് പുത്രനായ ദക്ഷപ്രജാപതിക്ക് പകര്ന്നു നല്കി. പ്രജാപതിയില് നിന്ന് അത് അശ്വനീകുമാരന്മാര് ഗ്രഹിച്ചു. അവര് ആ അറിവ് ദേവേന്ദ്രനു നല്കി. ഇന്ദ്രനില് നിന്നും അത്രിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രന്മാരും മനസ്സിലാക്കി. അവര് അത് ശിഷ്യന്മാരായ അഗ്നിവേശന്, ഭേളന് മുതലായവര്ക്കു പകര്ന്നു നല്കി. അവരില് നിന്നും വിവിധങ്ങളായ മഹര്ഷി പരമ്പരകളിലൂടെ ആയുര് വേദം ഇന്നും ലോകത്തിനു അനുഗ്രഹം ചൊരിഞ്ഞുകൊണ്ട് നിലനില്ക്കുന്നു.
പാലാഴി മഥനം ചെയ്തപ്പോള്‍ ധന്വന്തരി ഒരു നിധികുംഭമായി ഉത്ഭവിച്ചുവെന്നും അതില്‍ ആയുര്‍വേദം എന്ന വിജ്ഞാനമായിരുന്നു എന്നും മറ്റൊരു ഐതിഹ്യം ഉണ്ട്.

ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍

സുശ്രൂതന്റേയും ചരകന്റേയും ആയുര്‍വേദഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ക്കാണ്‌ ഉത്തരേന്ത്യയില്‍ കൂടുതലായും പ്രചാരത്തിലുള്ളത്. എന്നാല്‍ കേരളത്തിലും ശ്രീലങ്കയിലും വാഗ്‌ഭടന്റെ അഷ്ടാംഗഹൃദയം, അഷ്ടാംഗസംഗ്രഹം എന്നീ ഗ്രന്ഥങ്ങളും ഈ രംഗത്ത് കൂടുതല്‍ പ്രചാരത്തിലുണ്ട്

History

Ayurveda traces its origins to the Vedas—the Atharvaveda in particular—and is connected to religion and mythology.The Sushruta Samhita of Sushruta appeared during the 1st millennium BCE.

Sushruta Samhita

The Sushruta Samhita is a Sanskrit text on surgery, attributed to Sushruta, (6th century BCE), the "father of Surgery".

The text as preserved dates to the 3rd or 4th century CE.Amongst the eight divisions of medical knowledge (Ayurveda), surgery was considered the most important branch. The text was translated into Arabic in the 8th century. However, Richard Salomon states that the earliest confirmed specimens of India's earliest written script, the Brāhmī script, are rock-cut inscriptions called the Edicts of Ashoka and are dated to the 3rd century BC; any excavated evidence for writing in India that may predate these Edicts (such as graffiti on pottery shards from Sri Lanka that may date to the 4th century BC) are controversial and their dating ambiguous

Kalpas

The ancient thoughts on medicine and surgery were perhaps confined to texts called Kalpas, small monographs. Early Indian medical literature was full of such monographs or handbooks. Agnivesa gave shape to such knowledge by gathering, pruning, enlarging and emphasising important aspects into text-books of medicine as early as 1200 B.C. The ancient Indian medical practitioners were divided into two classes: the Salya-cikitsakas (surgeons) and the Kaya-cikitsakas (physicians). Surgery had not yet been incorporated into the encyclopaedic tradition as represented by the Agnivesatantra. It was through the efforts of Susruta that surgery achieved a leading position in general medical training.

Susruta Samhita is the translation of what he learnt at the feet of his preceptor Divodasa Dhanvantari. We have seen that along with Susruta, Aupadhenava, Vaitarana and others too had their instruction from Divodasa and each in his turn prepared a treatise on Salyatantra. The present Samhita itself reveals that there existed many such works on surgery and the one belonging to Aupadhenava, Aurabhra, Pauskalavata and Susruta were the source books for the rest of the treatises. Amongst these compositions, only the Susrutasamhita is extant, and apart from the redactions by Nagarjuna, Candrata and the commentators, it has remained the only treatise for two of the eight branches of Ayurveda, namely Salya and Salakya.